W rozdziale 24 związanym z bodhisattwą Mistyczny Dźwięk stwierdza się, że dzięki pewnym praktykom, osiągnął on szesnaście typów samadhi, wśród nich także „fahua sanmei”.
Najwyraźniej w Sutrze Lotosu medytacja oznacza rodzaj oświecenia czy też prawdziwego zrozumienia rzeczywistości, które przychodzi po przeprowadzeniu religijnych praktyk zalecanych w tej sutrze.
Dla wszystkich szkół Nowego Buddyzmu, czyli powstających w okresie dynastii Sui i Tang, centralną doktryną była „tathagatagarbha”, ponieważ stanowiła ona podstawę, dzięki której szkoły te mogły potwierdzać powszechną dostępność stanu Buddy. Chociaż było to szczególnie podkreślane w takich szkołach jak huayan i chan, to również dotyczyło to szkół Czystej Krainy i tiantai. Pojęcie to zajmowało ważne miejsce w naukach Huisi.
W jego pismach (jak i w pismach jego uczniów) opisanych jest wiele różnych praktyk medytacyjnych poza wspomnianym „lotosowym samadhi”: praktyka jedności/jedna praktyka (yixing sanmei - siedząca medytacja przez okres 90 dni), pratjuttpanna samadhi (banzhou sanmei - medytacja chodzenia, np.