Na znak oddania się Niepokalanej noszono łańcuszek w kształcie okowów z napisem ego mancipium Mariae.
Ten rodzaj pobożności zyskał dużą popularność w epoce baroku (praktykował je prawdopodobnie m.in. Wespazjan Kochowski) i wywarł znaczny wpływ na rozwój kultu maryjnego w Kościele.
Rozwój idei Szkoła francuska (św. Ludwik de Montfort) Najbardziej znany i najgłębszy teologicznie system „niewolnictwa maryjnego” opracował na początku XVIII wieku francuski kapłan św. Ludwik Maria Grignion de Montfort (1673–1716) w swoim słynnym Traktacie o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny (napisany w 1712 r.).
Uczył on, że całkowite oddanie się Maryi (nazywane przez niego „niewolnictwem z miłości”) jest najdoskonalszą, najkrótszą i najpewniejszą drogą do zjednoczenia z Chrystusem, ponieważ to Maryja najdoskonalej odsyła do swojego Syna. Podobnie jak w tradycji polskiej, Montfort zalecał noszenie małego, żelaznego łańcuszka na znak dobrowolnego i miłosnego poddaństwa. Osobą głęboko zainspirowaną tym nurtem był m.in. papież Jan Paweł II (stąd jego papieskie motto Totus Tuus – Cały Twój).