Druga sofistyka – nurt intelektualny i literacki w kulturze i literaturze greckiej okresu cesarstwa rzymskiego zakładający odnowę dialektu attyckiego, którym posługiwali się ateńczycy przełomu V i IV w. p.n.e., powrót do zainteresowań filozoficzno-lingwistycznych pierwszych sofistów i naśladowanie uczoności poetów aleksandryjskich. Początek drugiej sofistyki przypada na drugą połowę I wieku. Jej koniec część badaczy wyznacza na początek III wieku, część na początek V wieku.
Geneza Poglądy na genezę drugiej sofistyki są rozbieżne. Według jednych uczonych była ona reakcją na podbój Grecji przez Rzym i wyrazem oporu przeciw okupacji, a zarazem tęsknoty za wielką przeszłością. Przedstawiciele drugiej sofistyki dążyli do przywrócenia czystego dialektu attyckiego, dawnej liturgii, czci bogów i herosów homeryckich. Dokumentowali dorobek przeszłości jak Plutarch, ukazując, że Grecy nie są gorsi od Rzymian. Za najważniejsze dziedzictwo Grecji uważali filozofię, etyczną i religijną mądrość życiową i biegłość w różnych kunsztach, które określali terminem sophia. Jej przedstawiciele (sophoi) stawali się wszechstronnymi znawcami ogromnego dziedzictwa kultury greckiej i przekazywali je w dziełach nawet tak błahych jak pochwała muchy czy łysiny.