Początkowo zielonoświątkowcy nie przejawiali szczególnego zainteresowania kwestiami społecznymi i deklarowali apolityczność. Wraz ze wzrostem liczebnym nastąpił wzrost zainteresowania tymi problemami. Latynoski pentekostalizm był badany przez takich uczonych (socjologów, politologów i religiologów) jak: Emilio Willems (1967), Christian Lalive D´Epinay (1968 i 1975), David Martin (1990 i 2002), André Corten (1995), Jean-Pierre Bastian (1997), Timothy J. Steigenga (2001) oraz William Mauricio Beltrán Cely (2010).
Główne nurty pentekostalizmu mały|Zbory Boże w Lago Verde, Maranhão Pierwsze denominacje pentekostalne zostały założone w Ameryce Łacińskiej jeszcze przed powstaniem głównych denominacji w USA. Z tego też względu amerykański pentekostalizm nie miał wpływu na kształt pentekostalizmu w takich krajach jak Chile, Argentyna, Brazylia; oddziaływał jedynie na kraje środkowoamerykańskie, jednak i tamtejszy pentekostalizm różni się od amerykańskiego. Badacze zwracają uwagę, że latynoski pentekostalizm nie może być klasyfikowany w taki sam sposób jak północnoamerykański.