Hafthohlladung – ręczny granat przeciwpancerny (magnetyczny ładunek kumulacyjny) produkowany w latach 1942–1944 w nazistowskich Niemczech. Używany przez Wehrmacht do niszczenia czołgów na frontach II wojny światowej.
Konstrukcja Granat o masie 3,6 kilograma miał kształt lejka wypełnionego 3 kilogramami pentrolitu (pentolitu) z zapalnikiem tarciowym i zawleczką w rączce oraz trzy silne magnesy umieszczone w sprężynowych uchwytach wokół podstawy stożka kumulacyjnego. Magnesy nazywano potocznie Alnico. Często uważa się, że Alnico oznacza nazwę produkującej je firmy lub nazwisko wynalazcy, ale to nieprawda. Alnico to skład chemiczny stopu metali użytego do ich wytworzenia (aluminium, nikiel i kobalt).
Zastosowanie Hafthohlladung mógł być użyty jako granat ręczny, ale najlepszą metodą było umieszczenie go na pancerzu czołgu za pomocą magnesów i wyciągnięcie zawleczki. Pierwsze granaty miały tylko 4,5-sekundowe opóźnienie, które właściwie nie dawało szansy atakującemu czołg żołnierzowi na dobre ukrycie się;