Edmund Rygier ps. „Nowicki” (ur. 15 sierpnia 1853 w Warszawie, zm. 18 października 1922 w Toruniu) – aktor i reżyser teatralny, dyrektor teatru.
Życiorys Ojcem Edmunda Rygiera był przemysłowiec Wilibald i Klotylda z domu Borowska. U Jana Chęcińskiego uczył się gry aktorskiej, debiutując w Pleszewie w 1871 roku u M. Stengla, a później występując u P. Ratajewicza i Andrzeja Trapszy. Zwolniono go ze służby wojskowej, a następnie w Warszawie pobierał nauki u Emiliana Derynga prowadzącego Szkołę Dramatyczną. Występował w 1880 i od jesieni 1883 roku w Teatrze Miejskim w Krakowie. Występował również na terenie zaboru rosyjskiego w prowincjonalnych zespołach. W listopadzie 1892 roku gościnnie występował z teatrem krakowskim.
Od 1896 do maja 1908 pełnił funkcję dyrektora Teatru Polskiego w Poznaniu. Z teatrem występował gościnne, m.in. w Warszawie, Toruniu, Bydgoszczy, Ciechocinku, Krynicy, Nowym Sącza i Tarnowie. Dyrektor Teatru Ludowego w Krakowie w latach 1909–1911, w którym 28 kwietnia 1909 roku miał jubileusz swojej 30–letniej pracy artystycznej. We Lwowie w 1911 oraz 1913 roku był dyrektorem otwartego przez siebie teatru ludowego noszącego nazwę Teatr Nowy, ale niedługo dyrektorowanie nim przekazał synowi Jerzemu. Po powrocie do Krakowa kierował w nim do roku 1912 dwiema letnimi scenami.