W 1779 roku w pałacu rozpoczął działalność teatr pod kierownictwem Pasquale Bondiniego. Wśród jego gości był nawet cesarz Józef II Habsburg. Pożar, jaki wynikł w 1794 roku z powodu nieostrożności aktorów, położył jednak kres działalności teatru, niszcząc jednocześnie m.in. cenne freski autorstwa J. M. Rottmayera. W 1801 roku Anna Marie Thunová sprzedała rezydencję Sejmowi Krajowemu Czech. Wkrótce po tym rozpoczęto przebudowę w stylu klasycystycznym. Kolejna modernizacja miała miejsce w 1861 roku, od tego samego roku w budynku odbywały się sesje Sejmu Krajowego. W 1903 roku powstał łącznik nad ulicą Thunovská, łączący pałac Thunovský z pałacem Smiřických.
14 listopada 1918 roku w pałacu miała miejsce inauguracyjna sesja Zgromadzenia Narodowego Czechosłowacji, w trakcie której ogłoszono powstanie nowej republiki, wybrano także jej pierwszego prezydenta, Tomáša Masaryka i pierwszego premiera – Karela Kramářa. 29 lutego 1920 roku w budynku uchwalono również konstytucję Czechosłowacji. W latach 1919–1938 pałac był siedzibą obrad czechosłowackiego senatu. Kolejna modernizacja budynku miała miejsce w latach 1936–1940. W latach 50. i 60. XX wieku w budynku urzędowały różne instytucje, w tym ministerstwa.