Stanisław Zabiełło (ur. 20 lutego 1902, zm. 3 czerwca 1970) – polski dyplomata i historyk.
Życiorys Wywodził się ze środowiska kresowego ziemiaństwa Mińszczyzny. Dzieciństwo i młodość spędził w Nowym Dworze na Wileńszczyźnie, następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1920 ukończył szkołę średnią. Wykształcenie prawnicze uzyskał w Poznaniu. Do służby zagranicznej wstąpił w listopadzie 1925. Krótko przebywał w polskim poselstwie w Belgradzie, a następnie przez pięć lat był w Moskwie (1929–1934). Od 1934 kierował referatem sowieckim w Wydziale Wschodnim polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Wiosną 1939 awansował na zastępcę wicedyrektora Departamentu Politycznego MSZ.
Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 wraz z personelem MSZ przekroczył granicę polsko-rumuńską. Z Rumunii przedostał się do Paryża, gdzie kontynuował służbę w MSZ w Rządzie RP na uchodźstwie. Po klęsce Francji pełnił funkcję zakonspirowanego przedstawiciela dyplomatycznego Rzeczypospolitej Polskiej przy władzach Państwa Francuskiego (Vichy) (1940–1943)Marcin Kruszyński, Moskiewski epizod Stanisława Zabiełły w: Res Historica t. 26. Lublin 2008, s. 110–111, wersja zdigitalizowana. Uczestniczył w zorganizowanej przez polską dyplomację akcji na rzecz ratowania Żydów, współpracował w tym zakresie z poselstwem RP w Szwajcarii i tzw.