Projekt i budowa Historia krążowników lekkich typu Nagara rozpoczyna się w 1917 roku, kiedy to dowództwo cesarskiej marynarki wojennej (jap. Dai-Nippon Teikoku Kaigun) zdecydowało o zbudowaniu ośmiu krążowników o wyporności normalnej wynoszącej 5500 ts. Pierwsze pięć powstałych jednostek określono typem Kuma. Trzy pozostałe krążowniki – „Nagara”, „Isuzu” oraz „Natori” zostały określone typem Nagara, z uwagi na modyfikacje wprowadzone w pierwotnym projekcie. Fundusze na budowę trzech kolejnych krążowników zarezerwowano w marcu 1918 roku na rok budżetowy 1920. Zamówiona liczba okrętów wzrosła więc do sześciu jednostek.
Krążowniki lekkie typu Nagara stanowiły rozwinięcie typu Kuma, stąd też w nomenklaturze można spotkać określenie zmodyfikowany typ Kuma, lub serią II tego typu. Rozwinięciem krążowników typoszeregu Nagara stanowią krążowniki lekkie typu Sendai, które z kolei określane są serią III. Wszystkie trzy typy okrętów oparto na tym samym projekcie i układzie kadłuba, przez co są bardzo podobne do siebie. Zgodnie z japońskimi zasadami nazewnictwa okrętów, wszystkie krążowniki lekkie serii pierwszej, drugiej oraz trzeciej otrzymały nazwy od rzek płynących w Japonii.