Projekt został całkowicie zarzucony w 1943. Ostatnią maszynę (prawdopodobnie pierwszy egzemplarz) zezłomowano na początku lat 50. XX wieku.
Opis techniczny Poruszająca się na gąsienicach o szerokości 61 cm maszyna składała się z trzech części, połączonych przegubowo. Głowica robocza, ważąca około 30 ton zawierała pług odsuwający wierzchnie 75 cm gleby oraz głowicę kopiącą, która pogłębiała wykop o kolejne 75 cm. Wykopana ziemia była transportowana za pomocą taśmociągów i usypywała dodatkowo parapet o wysokości około 0,6-1 metra. Korpus pojazdu składał się z dwóch części (przedniej i tylnej) o wadze 45 i 55 ton. Ułatwiało to transport, a połączenia w całość miały dokonywać warsztaty polowe. Całość miała długość 23,6 m, szerokość 2,21 m i wysokość 3,18 m, a ważyła 130 ton.
Pojazd miał dwa silniki Diesla Paxman 12TP o mocy 600 KM każdy. Jeden z nich napędzał układ jezdny, drugi zasilał głowicę roboczą i taśmociągi. Początkowo planowano użycie jednego silnika Rolls-Royce Merlin o mocy 1000 KM, lecz okazało się, że przy ciągłej pracy osiąga moc około 800 KM, co było niewystarczające. Dodatkowo, używanie benzyny jako paliwa groziło wybuchem.
W ciągu godziny pojazd mógł wykonać 680-1080 metrów transzei, przerzucając w tym czasie 8 tysięcy ton gruntu.