Wspólnie z bratem Marianem uprawiał piłkę nożną w zespole piłkarskim „Sokół I Sanok”, występując na pozycji obrońcy i zarazem będąc trenerem drużyny.
W 1925 podjął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w 1931 uzyskując tytuł doktora wszechnauk lekarskich. Od 1931 do 1932 odbył roczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnej w Warszawie. Został mianowany do stopnia podporucznika rezerwy w Korpusie Oficerów Sanitarnych Lekarzy ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 z lokatą 109. W 1934 jako podporucznik rezerwy był w Kadrze Zapasowej 5 Szpitala Okręgowego i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto.
W 1932 rozpoczął pracę zawodową w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, którą kierował prof. Roman Rencki – wpierw na stanowisku młodszego, następnie starszego asystenta. Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej pracował jako lekarz w szpitalu wojennym. Od listopada 1939 był ponownie starszym asystentem w klinice. Po ataku Niemiec na ZSRR z czerwca 1941 i zajęciu Lwowa został usunięty ze stanowiska. Od tego czasu pracował jako ordynator oddziału wewnętrznego w szpitalu kolejowym we Lwowie do 1944, gdy został zwolniony ze stanowiska i u schyłku wojny przeniósł się do podkrakowskich Krzeszowic.