Ignacy Kędzierski (ur. 30 stycznia 1877 w Dynowie, zm. 4 grudnia 1968 w Lubliniedane biograficzne na stronie In Memoriam Pamięci Architektów Polskich) – polski architekt i urbanista.
Życiorys Urodził się w rodzinie dynowskiego szewca Michała Kędzierskiego i jego żony Katarzyny z Wyszatyckich. Po ukończeniu gimnazjum w Przemyślu w 1895 rozpoczął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Lwowskiej, dyplom otrzymał w 1901. Podczas studiów, w roku akademickim 1899/1900 był asystentem w Katedrze Rysunków Odręcznych i Modelowania, a następnie był asystentem na Wydziale Architektury. Dzięki stypendium inżynierów Bruno Abakanowicza i Kazimierza Reklewskiego wyjechał w 1900 do Paryża na Wystawę Światową, a następnie odwiedził Amiens, Zurich, Bazyleę, Strasburg i Monachium. Praktykował u Edgara Kovátsa, a od 1902 pracował w Centralnej Kontroli Namiestnictwa w charakterze adiunkta budownictwa. W 1907 otrzymał mianowanie na inżyniera IX klasy i rozpoczął pracę przy budowie sądów we Lwowie. W tym samym roku jego projekt domu polskiego i bursy Towarzystwa Szkoły Ludowej w Tarnopolu zajął pierwsze miejsce (nie został zrealizowany). W październiku 1908 zrezygnował z pracy przy budowie sądów i rozpoczął praktykę u Adama Opolskiego, po roku otrzymał uprawnienia architekta cywilnego.