Biagio Berra (ur. ok. 1430 w Mondovì, zm. prawdopodobnie w Peveragno ok. 1513) – włoski dominikanin i inkwizytor.
Życiorys Pochodził z bogatej rodziny. W młodym wieku wstąpił do zakonu dominikanów w konwencie S. Domenico w Mondovì, gdzie w 1455 przyjął święcenia kapłańskie. W 1456 zmarł jego ojciec Manfrino, po którym odziedziczył znaczny majątek. Kapituła generalna zakonu obradująca w Sienie w 1462 skierowała go do zakonnego studium generale w Pawii jako bakałarza Sentencji. Przed 1471 uzyskał tytuł magistra teologii, prawdopodobnie na uniwersytecie w Pawii. W 1468 i 1474 był przeorem konwentu w S. Domenico w Mondovì.
12 grudnia 1474 generał zakonu Leonardo Mansueti mianował go wiceinkwizytorem (inquisitor substitutus) w diecezji Mondovì. Diecezja ta, wraz z diecezją Alba oraz południową częścią diecezji turyńskiej, była częścią wielkiego okręgu inkwizytorskiego Savigliano, jednakże ówczesny inkwizytor tego okręgu Aimone Taparelli miał już 76 lat i rzadko opuszczał swoją siedzibę w konwencie Savigliano, stąd generał zakonu uznał, że konieczne jest wsparcie go w obowiązkach przez Biagio Berrę.