Rewolta świętego Tytusa (gr. Eπανάσταση του Αγίου Τίτου) – powstanie ludności kreteńskiej przeciwko Wenecjanom w latach 1363–1368. Celem zrywu było utworzenie niepodległego państwa kreteńskiego „Republiki świętego Tytusa”. Była to pierwsza rebelia na terenach kontrolowanych przez Republikę Wenecką, w której do walki z nią obok ludności greckiej stanęli również łacinnicy.
Kreta pod panowaniem Wenecjan Kreta została kupiona przez Wenecję po IV krucjacie, w roku 1211. Lokalizacja wyspy ułatwiała ekspansję oraz zachowanie weneckiej dominacji morskiej we wschodnim basenie Morza Śródziemnego. Rozwijał się tutaj przemysł morski oraz handel, jednak zyski były kierowane do Wenecji. Po zarazie w 1348 zaczęto intensywną kolonizację wyspy łacinnikami, oferując ziemię w zamian za płacenie podatków, obowiązek obrony kraju oraz lojalność. Przez cały czas na mieszkańcach ciążył obowiązek utrzymania floty bojowej. Na początku lat 60. XIV wieku republika kupiecka doznała znacznego kryzysu gospodarczego, co zwiększyło fiskalizm oraz protekcjonizm, zwłaszcza na ziemiach podległych. M.in. zakazano wywozu zboża z wyspy, ograniczono swobodę podróży morskiej okrętom kreteńskim. W 1362 roku wyspę dotknęła kolejna zaraza, zaś równoległe braki w skarbcu spowodowały dwukrotne podniesienie podatków.