Pełny tytuł tego dzieła to Letopisec velikogo knjazstva Litovskogo i Žomojtskogo. Opisuje on dzieje Litwy od czasów przybycia rzymskich uchodźców pod wodzą księcia Palemona.
Dzieje Autor latopisu jest nieznany, podobnie jak autorzy tłumaczeń romansów rycerskich o Tristanie i o Bowo. Nie można też dokładnie określić miejsca, czasu i okoliczności powstania poszczególnych utworów. Nieznane są też szczegółowe losy kodeksu przed odnalezieniem go przez Juliana Ursyna Niemcewicza w 1819 w Bibliotece Akademii Wileńskiej. Wiadomość o dziele podał w Zbiorze pamiętników historycznych z 1822. W 1835 odkupiła go od Niemcewicza Konstancja Raczyńska (żona Edwarda Raczyńskiego – fundatora Biblioteki Raczyńskich). W 1842 dokument przebadał rosyjski naukowiec - Osip Bondjanskij i w 1846 opublikował szerokie wyniki tych badań. Potem kodeks badali Aleksander Brückner i Aleksandr Wiesiełowski. W wyniku ich prac ustalono, że właścicielami dzieła byli Radziwiłłowie (m.in. księżna Anna z Sanguszków Radziwiłłowa), a jesienią 1736 znajdował się on w bibliotece tej księżnej w Białej Podlaskiej.