Klasztor był bardzo znany w chińskiej historii. Największy rozkwit świątyni nastąpił w okresie Mingów. Zajmował olbrzymi teren ponad 300000 metrów kwadratowych. Od bramy do kompleksu budynków wiodła 5-kilometrowej długości droga. W klasztorze przebywało 1000 mnichów. Składał się m.in. z takich budynków jak Budynek Wuliang, Budynek Niebiańskich Królów, Pawilon Guanyin i znajdującej się z tyłu pagody Baozhi.
W 1609 r. mistrz Guxin Ruxin (1541-1615) rozpoczął prowadzić w tym klasztorze pełne ceremonie ordynacyjne, nakazane dekretem cesarskim. Jednym z zaordynowanych mnichów został przyszły mistrz chan Yunqi Zhuhong (1535-1615)Jiang Wu. Enlightenment in Dispuite. Str. 30.
Został zniszczony w czasie wojny za cesarza Xianfenga (pan. 1850–1861) i odbudowany za panowania cesarza Tongzhi (pan. 1861–1875) z dynastii dynastii Qing (1644–1911).
W latach 1929–1935 wybudowano pagodę żołnierzy poległych w czasie Ekspedycji północnej (1926–1928).