W XIX wieku w okolicy zaczęły powstawać zakłady przemysłowe m.in. Warszawskie Towarzystwo Wyrobów Metalowych i Emaliowanych „Wulkan”, przeniesione tutaj w 1864 roku z lewobrzeżnej części miasta. Pracował tam późniejszy patron ulicy Stefan Okrzeja. Przed 1898 rokiem przy ulicy rozpoczęła działalność manufaktura pończoszniczo-trykotowa Augusta Marschela, przebudowana po 1915 roku na młyn Fiszela Fuchsa. Nieruchomość ta została w 1930 roku przejęta przez Przetwórczą Spółdzielnię Pracy „Warmłyn”; relikty budynku młyna (ceglana elewacja magazynu) zostały w 1999 roku wkomponowane w kompleks apartamentowo-usługowy „Symfonia” (nr 23).
Od lat 90. XIX wieku przy Brukowej zaczęły powstawać wielkomiejskie eklektyczne kamienice, wśród nich wzniesiona w 1906 roku narożna kamienica Pod Sowami (nr 26).
W 1925 roku po południowej stronie Brukowej powstały nowoczesne obiekty rzeźni miejskiej. W latach 1924–1926 przy ulicy (z frontem do ulicy Sierakowskiego) wzniesiono monumentalny budynek Żydowskiego Domu Akademickiego, przeznaczony dla studiujących w Warszawie studentów żydowskich.
Zabudowa ulicy została częściowo zniszczona podczas II wojny światowej. Szczególnie ucierpiała podczas walk o Pragę we wrześniu 1944 oraz niemieckiego ostrzału artyleryjskiego z lewego brzegu Wisły.