W 1888 jego małżonka zmarła. Za radą arcybiskupa charkowskiego Ambrożego w 1893 złożył wieczyste śluby mnisze. W tym samym roku otrzymał godność archimandryty. 25 kwietnia 1893 w Ławrze św. Aleksandra Newskiego został wyświęcony na wikariusza eparchii charkowskiej z tytułem biskupa sumskiego. W 1895 jego tytuł uległ zmianie na biskup jelizawietgradzki.
Po siedmiu miesiącach otrzymał nominację na rektora Petersburskiej Akademii Duchownej i biskupa narewskiego, wikariusza eparchii petersburskiej. Tymczasowo zarządzał eparchią petersburską w czasie choroby i po śmierci metropolity Palladiusza u schyłku r. 1898. W roku następnym mianowano go ordynariuszem eparchii saratowskiej.
W 1903 został zwolniony z katedry i zaliczony w poczet członków konsystorza eparchii moskiewskiej, mianowano go równocześnie przełożonym Monasteru Simonowskiego. Ze wszystkich obowiązków zwolniono go w 1908. Przeniesiony do ubogiej celi z pokojów przełożonego, stopniowo zapadł na zdrowiu, odmawiał przyjmowania lekarstw i jedzenia. Zmarł w roku następnym i został pochowany na terenie monasteru.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1839 Kategoria:Zmarli w 1909 Kategoria:Biskupi saratowscy Kategoria:Absolwenci Petersburskiej Akademii Duchownej Kategoria:Eparchia petersburska Kategoria:Eparchia charkowska Kategoria:Zakonnicy Monasteru Simonowskiego