Jan Dankiewicz (ur. 4 grudnia 1893 w Rymanowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – doktor medycyny, lekarz internista i uzdrowiskowy, kapitan rezerwy lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 4 grudnia 1893 w Rymanowie. Był synem Szymona (tamtejszy szewc) i Walerii z domu Soleckiej. Miał brata Franciszka (ur. 1885). Od 1904 uczył się w C. K. Gimnazjum w Sanoku, kończąc II klasę w 1906.
Podjął studia medycyny na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego. Po wybuchu I wojny światowej, 26 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich, po czym w ramach II Brygady służył w szeregach 1 pułku artylerii (kolejno w baterii nr 1, 3 i 4). W tym czasie przeszedł szlak bojowy swojego oddziału uczestnicząc m.in. w bitwach pod Delatynem i pod Rafajłową. Po kryzysie przysięgowym i rozwiązaniu Legionów latem 1917 wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Później został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii i pozostawał w niej do schyłku wojny w jesieni 1918.