Holenderskie Towarzystwo Psychiatrii i Neurologii (Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie en Neurologie) przyznało mu Medal Ramaera (Ramaer-medaille) przyznawany co 5 lat za najlepszą pracę w dziedzinie neurologii i psychiatrii; Uniwersytet w Paryżu przyznał mu i Barukowi nagrodę im. Theodore′a Herpina. Dzięki stypendium Fundacji Rockefellera w 1928 roku wyjechał do Paryża, gdzie najpierw badał wpływ bulbokapniny na chronaksję u kotów w laboratorium Georges′a Bourguignona, a potem podjął współpracę z Henrim Barukiem w pracowni Henri Claude′a. Uczestniczył w Międzynarodowym Kongresie Neurologicznym w Bernie w 1931 roku. W 1940 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Pracował w New York State Psychiatric Institute (1940–1942), Duke University (1942–1946) i Johns Hopkins University (1946–1948). Był też specjalnym konsultantem w służbie U.S. Public Health Office. Po wojnie na krótko wyjechał do Holandii, ale zdecydował się powrócić do Stanów. Związany był z Veterans Administration Hospital w Van Nuys. W ostatnich latach życia pracował w Osawatomie State Hospital w Kansas. Był członkiem American Psychiatric Association.
Zmarł nagle, w wieku 60 lat, na udar mózgu (według innych źródeł z powodu choroby wieńcowej). Pochowany jest na Rock Creek Cemetery w Waszyngtonie.