Organizmy po wymieraniu W zapisie kopalnym z najwcześniejszego kambru, niedługo po końcu ediakaru, obserwuje się nagły wzrost różnorodności form, w tym form o zdolności do kopania w podłożu. Mówi się o eksplozji kambryjskiej. Jednak eksplozja kambryjska zwierząt związana ze wzrostem skamielin nie nastąpiła natychmiastowo. Implikuje to, że eksplozja nie polegała na pojawieniu się zwierząt zastępujących istniejące jeszcze organizmy i eliminacji ich na drodze konkurencyjnego wykluczenia. Dane wskazują raczej na radiację zwierząt w kierunku wypełnienia opustoszałych nisz ekologicznych, pozostawionych przez wymarłą faunę.
Istnieją wątpliwości co do tego, czy cała fauna ediakarska wymarła przed kambrem. Organizmy z wczesnego kambru, jak Thaumaptilon, uznawano niekiedy za ediakarskie, ale ta hipoteza nie ma już wielu zwolenników. Jedynym stworzeniem, którego przetrwanie pomiędzy ediakarem a kambrem ciągle podlega debacie, jest Ediacaria booleyi, znana również z górnego kambru. Gdyby rzeczywiście okazała się zwierzęciem z ediakaru, oznaczałoby to, że twierdzenie o całkowitym wymarciu fauny ediakarskiej przed kambrem jest nieprawdziwe.