Ratunek widziano w prywatyzacji – rozpoczęto ją w 1991 od zakładów budowy maszyn.
Lata dziewięćdziesiąte to dla miasta spadek produkcji przemysłowej do 1/4, wzrost bezrobocia i czas tzw. wojen kolejowych. Podczas górniczych protestów (m.in. po likwidacji nierentownych kopalni w 1996 – utrata ponad 15% miejsc pracy) zablokowano kolej transsyberyjską w październiku 1994, kwietniu 1997 i sierpniu 1998. Następuje emigracja zarobkowa, w 1997 liczba mieszkańców zmniejsza się o ponad 1 500.
W 1999 sytuacja zaczyna zmieniać się na lepsze. W 1998 zwiększono wydobycie węgla dzięki zastosowaniu nowych technik, rozwijał się średni i mały biznes. W kolejny wiek miasto wchodziło, wychodząc z ekonomicznego kryzysu.
Czasy współczesne
W 2004 połączono kopalnie Anżero-Sudżenska w przedsiębiorstwo „Anżerskoje”, które odnosi sukcesy ekonomiczne – w 2005 wydobyto ponad milion ton węgla.
W 2005 wartość roczna produkcji zakładów maszynowych „Anżeromasz” przekroczyła miliard rubli, zakłady otrzymują złoty medal na międzynarodowych targach „Ugol Rossii i Majning”.
Mały biznes miasta to ponad 1000 przedsiębiorstw, zatrudniających ponad 7 000 osób.
4 grudnia 2008 oddano do eksploatacji «Nowo-Anżerską» elektrownię najnowszej konstrukcji, inwestycję za 3,6 mld rubli, największą w rejonie syberyjskim.