W 1943 powrócił do Australii, gdzie pełnił szereg stanowisk dowódczych średniego szczebla. W tym samym roku został brygadierem (pułkownikiem). W latach 1945–46 służył na Molukach. W latach 1948–1949 odbywał studia w Imperial Defence College w Londynie, zarazem służąc w dziale wojskowym Wysokiej Komisji (ambasady) Australii w Wielkiej Brytanii. Po powrocie do kraju został zadysponowany do kwatery głównej wojsk lądowych w Melbourne, gdzie odpowiadał za reformę służby zasadniczej. W latach 1950–1951 podlegał bezpośrednio premierowi Australii Robertowi Menziesowi jako szef specjalnej grupy mającej przygotować plan na działania na wypadek, gdyby planowana przez Menziesa delegalizacja Komunistycznej Partii Australii spowodowała masowe strajki i inne niepokoje społeczne. W 1951 otrzymał awans generalski i zarazem stanowisko zastępcy szefa sztabu generalnego sił zbrojnych Australii. Odmówił jednakże kandydowania na szefa sztabu generalnego, zamiast tego wolał objąć stanowisko głównodowodzącego wschodnim okręgiem wojskowym. W 1957 przeszedł w stan spoczynku.