Na obłoku ognistym zjawia się Abraman. Zoroaster ściąga jednak błyskawicę, która gubi wszystkich stronników zła. Duchy Żywiołów wyzwalają Amelitę. Oromazes ukazuje ją w świątyni światła, w której odtąd panować będzie Zoroaster.
O sztuce Rameau powrócił Zoroastrem po pięciu latach do tragedii muzycznej. Cahusac napisał oryginalne libretto, w którym sięgnął do modnej wówczas tematyki wschodniej, obierając za głównego bohatera proroka i reformatora religii perskiej Zorastra (Sarastro w Czarodziejskim flecie Mozarta), nad którym czuwa bóg Ormuzd (Ahura Mazda), wcielenie dobra i światła w walce z siłami ciemności. Przedstawicielem mocy zła jest w utworze fikcyjna postać kapłana Arymana (Angra Mainyu), Abraman. Cahusac był aktywnym masonem, stąd liczne w jego libretcie nawiązania do ideologii i symboliki masońskiej (np. scena ceremonii inicjacyjnej w II akcie wersji z 1756 roku). Ostatecznie jednak fabuła Cahusaca jest przede wszystkim klasycznym romansem, w którym ścierają się ze sobą dwie pary bohaterów, para „jasna” i „ciemna”. Abraman pożąda Amelity, urokowi Zoroastra ulega Erinice, co prowadzi do klasycznego dramatu zazdrości, przyprawionego fantastyką. Postaci głównych protagonistów są w libretcie ukształtowane raczej statycznie. Główna rola w rozwoju akcji przypada bowiem duchom dobra i zła.