Podobnie jak inne amerykańskie samoloty z tego okresu, maszyny Curtissa znacznie ustępowały konstrukcjom europejskim. Rozpętana w Europie wojna stymulowała szybki rozwój techniki lotniczej ale spowodowała także odcięcie Stanów Zjednoczonych od ówczesnych najnowszych osiągnięć w tej dziedzinie. Projektowane w Stanach Zjednoczonych samoloty bazowały głównie na osiągnięciach i doświadczeniach sprzed 1914, przez co nie były tak nowoczesne jak konstrukcje europejskie i ustępowały im technicznie i osiągami.
S-1 Speed Scout Pierwszym modelem w serii S był S-1 nazywany także Baby Scout. Był to najmniejszy i najlżejszy samolot jako projektanci Curtissa mogli zbudować w oparciu o 90-konny silnik typu Curtiss OX. S-1 był dwupłatowcem o konstrukcji całkowicie konwencjonalnej. Samolot przypominał nieco wczesne modele Sopwitha, jego głównym projektantem był B. D. Thomas który wcześniej pracował dla tej firmy.
W pierwszej wersji rozpiętość skrzydeł maszyny wynosiła 20 stóp (9,09 m) ale okazała się zbyt mała i górne skrzydło zostało przedłużone do 21 stóp, prędkość maksymalna maszyny wynosiła 100 mil na godzinę (161 km/h). Samolot nie znalazł nabywcy i został zatrzymany przez Curtissa do własnego użytku.