Na początku XIX wieku wieś znacznie rozwinęła się, w 1840 roku składała się ona z trzech części w których było łącznie prawie 200 domów, pałac, dwa folwarki, 5 młynów wodnych, 2 gorzelnie, tartak, kościół, szkoła katolicka i wiele warsztatów rzemieślniczych. Od połowy XIX wieku wieś została uzdrowiskowym zapleczem Jedliny-Zdroju, powstało tu kilka gospód, a w okolicy wytyczono szlaki turystyczne. W 1910 roku miejscowość liczyła 1624 mieszkańców, w roku 1933 ich liczba wzrosła do 1772 osób. W czasie II wojny światowej w miejscowości znajdowała się filia obozu koncentracyjnego Groß-Rosen. Po 1945 roku charakter miejscowości nie zmienił się, nadal była to wieś rolniczo-przemysłowa. W 1954 roku Jedlinkę administracyjnie włączono do Głuszycy, obecnie jest to część Jedliny-Zdroju.
Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: zespół pałacowy z drugiej połowy XVIII wieku: pałac, dwie oficyny, park.
Szlaki turystyczne Przez Jedlinkę przechodzi szlak turystyczny: - fragment Głównego Szlaku Sudeckiego (Świeradów-Zdrój – Prudnik) prowadzący ze schroniska „Andrzejówka” na Włodarza.
Przypisy
Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1995, .
Kategoria:Geografia Jedliny-Zdroju Kategoria:Dawne ośrodki górnictwa w Polsce