Jednak pod koniec panowania dynastii Ming został ponownie zniszczony, tym razem przez powódź spowodowana wylewem rzeki Huang w roku 1642 (w 15 roku panowania cesarza Chongzhena (1627–1644).
W czasie panowania dynastii Qing odbudowano klasztor w 1661 roku dodając kilka nowych budynków. Kolejnego odnowienia i rozbudowy klasztor doczekał się w roku 1766.
Cały kompleks składał się z 64 budynków, wśród nich były trzy główne budynki: Tianwangdian (Budynek Niebiańskich Królów), Bajiao liuli (Budynek z ośmioma kątami i dachem z kolorowej glazury), Daxiong baodian (Budynek Wielkiego Zwycięzcy, skt Mahavira).
W 21 roku panowania cesarza Daoguanga (pan. 1821–1850) z Qingów, czyli w roku 1841, doszło do ponownego wylania Huang He i klasztor został poważnie zniszczony. Odbudowano go już w czasach Chińskiej Republiki Ludowej.
W sierpniu 1992 roku odbyła się w klasztorze buddyjska ceremonia rozpoczęcia działalności, połączona z otwarciem zrekonstruowanych wież dzwonu i bębna.
Obecnie jest to największe centrum buddyjskie w Chinach.