W 1890 r. zakupił od Marii Duniewskiej majątek Bychawa, składający się z folwarku Podzamcze i Wincentówek, gdzie w wieku 29 lat rozpoczął samodzielną gospodarkę. W 1895 wylicytował folwark Łęczyca. W 1905 r. wymieniony został w Spisie alfabetycznym obywateli Ziemskich Królestwa Polskiego oraz dóbr przez nich posiadanych, jako właściciel dóbr Bychawa. Był nim do końca swojego życia. „Za zasługi na polu podniesienia krajowej hodowli koni” został odznaczony w 1937 r. Złotym Krzyżem Zasługi.
Postać Antoniego Budnego była przedmiotem rozprawy doktorskiej Antoni Budny, właściciel dóbr ziemskich Bychawa – Podzamcze (1860–1943) i ceniony hodowca napisanej i obronionej przez Monikę Głazik na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej pod kierunkiem prof. dra hab. Albina Koprukowniaka"Doktoraty", "Wiadomości Uniwersyteckie". Miesięcznik Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej • nr 4/184 • kwiecień 2012 s. 13-14. W 2013 r. opublikowana została ona opublikowana jako książka pt. Ostatni Pan na Bychawie. Antoni Budny 1861-1943.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Puławach Kategoria:Polscy hodowcy koni Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Jastrzębcowie Kategoria:Polscy ziemianie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Urodzeni w 1861 Kategoria:Zmarli w 1943