Po upadku powstania do 1891 przebywał na emigracji. Po powrocie pracował jako urzędnik kolei państwowych. Do około 1907 był starszym oficjałem na stacji w Stanisławowie. Około 1914 jako emerytowany starszy rewident kolejowy był sekretarzem Sodalicji Mariańskiej panów we Lwowie.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (1918) w okresie II Rzeczypospolitej został awansowany na stopień podporucznika weterana Wojska Polskiego, później porucznika-weterana. W niepodległej II Rzeczypospolitej mieszkał we Lwowie.
W 1922 odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8701, w 1930 otrzymał Krzyż Niepodległości z Mieczami „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”, posiadał również Krzyż Siedemdziesięciolecia Powstania Styczniowego, Odznakę Honorową „Orlęta” i odznaką Korpusu Kadetów Marszałka Józefa Piłsudskiego nr 1 we Lwowie.
Zmarł 22 września 1933 we Lwowie i tam też został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim, na Górce Powstańców 1863/1864.
Był żonaty z Petronelą z domu Odrowąż-Augustynowicz. Dzieci nie miał.
Przypisy