z Niemcami pod Worzianami 31 stycznia 1944, gdzie została ranna, i ze zgrupowaniem sowieckiej partyzantki pod Radziuszami 3 dni później. W sierpniu 1944 przeszła wraz z brygadą na Białostocczyznę. Mianowana została podporucznikiem.
Po śmierci żony mjra „Łupaszki” Anny podczas próby ujęcia agentów alianckich w Wagenschwend, małej niemieckiej miejscowości w Badenii w lutym 1945, Lidia Lwow została jego towarzyszką życia. 30 czerwca 1948 aresztowana wraz z „Łupaszką”, 2 listopada 1950 skazana przez sędziego mjra Mieczysława Widaja na karę dożywotniego więzienia. Wyszła na wolność w 1956 i podjęła studia archeologiczne (Zygmunt Szendzielarz został stracony przez komunistów w 1951). W III RP podjęła działalność w środowiskach kombatanckich byłych żołnierzy AK.
W 1961 wyszła za historyka Jana Eberle, a w 1962 ukończyła studia archeologiczne w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Pracowała w Muzeum WarszawyIgor Rakowski-Kłos, Zmarła Lidia Lwow-Eberle, Sanitariuszka AK, która kochała życie, Gazeta Wyborcza, s. 2 [7 stycznia 2021].. Była kustoszem w Komisji Archeologicznej Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego i uczestniczyła w odbudowie zamku. Stworzyła w 1973 unikatowe Muzeum Cechu Rzemiosł Skórzanych i nim kierowała na str.