po zakończeniu ostatniej kadencji został wybrany na stanowisko wiceprezesa tej instytucji, na które był wybierany co roku do 1933. Przez kilkanaście lat poczynając od roku 1919 był jednocześnie jej wykładowcą. Ponadto w latach 1920–1922 był prezesem National Sculpture Society, a latach 1921–1923 wiceprezesem National Institute of Arts and Letters.

W 1927 roku Aitken zeznawał w głośnym procesie z udziałem rumuńskiego rzeźbiarza Constantina Brâncușiego, którego abstrakcyjnymi rzeźbami pogardzał, podobnie jak jego koledzy z National Academy of Design. Kiedy awangardowy fotograf Edward Steichen kupił rzeźbę Brâncușiego zatytułowaną Oiseau (Ptak) i próbował wysłać ją do Stanów Zjednoczonych, celnicy odmówili sklasyfikowania jej jako dzieła sztuki i nałożyli na nią większe cło. Kiedy Brâncuși wytoczył proces w tej sprawie, Aitken został wezwany do złożenia zeznań. Podczas wymiany zdań z adwokatem Brâncușiego zademonstrował swoje zdecydowane stanowisko odmawiając uznania będącej przedmiotem sporu rzeźby za dzieło sztuki. To konserwatywne stanowisko w gruncie rzeczy podniosło prestiż Aitkena i przyczyniło się do otrzymania przez niego zlecenia na wykonanie dekoracji rzeźbiarskiej na frontonie budynku Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych, zbudowanego w latach 1932–1935.