na synodzie w Walabhi pod przewodnictwem śwetambarów ustalono nowy (większość starych pism zaginęła), ostateczny kanon pism dźinijskich.Najważniejsze z nich to: Anga – zbiór 12 tekstów/części, istota doktryny, za pomocą legend wątków kosmologicznych i numerologicznych przedstawia się podstawy doktryny: Acaranga – dotyczy dyscypliny klasztornej Suryagadanga – refutacja argumentów heretyckich Sthananga – 10 tekstów doktrynalnych Samavayanga – rozwinięcie 10 tekstów doktrynalnych Vyakhyaprajnapti (Bhagavati) – dialogi na temat dogmatów Nayadhammakahao – seria apologii i kazań Upasakadasa – biografie uczniów świeckich Antakitadasa – biografie świętych Anuttara-Aupapatrika – żywoty osób boskich Praśnavyakarana – opis błędów i zaniedbań Vipakasutra – konsekwencje dobrych i złych czynów Dristvada – tekst zagubiony Upanga – uzupełnienie doktryny, zbiór 12 tekstów/części o różnej wielkości i randze.
Tirthankara – ubóstwiani mistrzowie dźinijscy thumb|Posąg Gomateśwary (Bahubalina) w Shravanabelagola
Według tradycji jest ich dwudziestu czterech: dwudziestu dwóch uważanych za mitycznych a Parśwa i Mahawira – za historycznych: