Białoruski strój ludowy na przestrzeni XIV-XVI wieku wzbogacił się o nowe rodzaje odzieży, na przykład andarak (rodzaj wełnianej spódnicy) czy gorset, nowe sposoby noszenia strojów (m.in. metody zawiązywania tradycyjnej namitki, czyli podwiki), zaczął być bardziej dopasowany do kształtów ciała. Jednocześnie nasilała się w stroju chłopów pierwotna przewaga koloru białego (samodziałowego płótna) oraz łączenie tej barwy z czerwienią elementów zdobniczych (przetykanych lub haftowanych), w tradycyjnych wierzeniach symbolizującą życie. Czerwień wzorów geometrycznych, będąca nie tylko elementem ozdobnym, ale przede wszystkim symbolicznym, zdobiła kołnierze, przody koszul, rękawy i spódnice. W tym okresie strój białoruski wykształcił zasadnicze cechy, wiążące się z praktyką jego noszenia oraz wyrazem artystyczym.
Przekształcenia w okresie od XVII do połowy XIX wieku nie dotyczyły już samej istoty stroju, a modyfikowały tylko określone jego elementy. Tak na przykład nastąpiło wzbogacenie gamy kolorystycznej i typów tkanin, niektóre motywy zdobnicze dookreśliły bądź zmieniły swoje znaczenie symboliczne, a niekiedy je wręcz straciły. W tym okresie pogłębiły się także pewne różnice między poszczególnymi regionami zamieszkiwania Białorusinów.