Karty, ale także obrazki świętych i ilustracje, drukowano, odciskając tuszem, sporządzonym z sadzy i spoiwa na jednej stronie papieru, z wycinanych w twardym, (często gruszkowym) drewnie stempli, form ksylograficznych (gr. ξυλον, ksylon – drzewo, γραφο, graphō – piszę). Czarno-biała ilustracja była później kolorowana, początkowo ręcznie, później – poprzez wycinane stemplami formy zwane patronami. Odwrocie kart wykonywano z barwionego pstro marmurkowego papieru lub drukowano jednakowy obrazek. Same karty klejono z dwóch-trzech warstw papieru pod prasą i smarowano, lakierowano suchym mydłem. Pojedyncze karty na koniec były wycinane prawdopodobnie nożycami, które w zestawie narzędzi pojawiły się na pieczęciach kartowników.
We Francji nazywano kartowników – zależnie od etapu pracy – dominotiers (w związku z fabrykacją papieru pstrego, marmurkowego), feuilletiers (drukarze kart) i cartiers (wytwórcy). Kartownicy współpracowali z fabrykantami papieru i formkrawaczamiSeweryn Tadeusz, Staropolska grafika ludowa, Warszawa 1966, s. 21.. Pierwszy statut cechu kartowników pochodził z Rouen z 1540 roku. Cechy kartowników w XVI wieku rozwijały się razem z modą na grę w karty.