venter, ventris – brzuch.
Podgatunki i zasięg występowania Wyróżnia się następujące podgatunki: E. c. sharpei Rothschild, 1906 – Wyspy Aru E. c. castaneoventris Gould, 1844 – wybrzeża północnej Australii, od północnych wybrzeży Australii Zachodniej po Terytorium Północne.
Środowisko życia stanowią błotniste wybrzeża, namorzyny oraz podmokłe tereny trawiaste.
Morfologia Nie występuje znaczny dymorfizm płciowy. U samca tył szyi, grzbiet, kuper i sterówki oliwkowe, na kuprze pióra mają odcień rudobrązowy. Wewnętrzne chorągiewki skrzydełka, lotek I i II rzędu kasztanowe; podobnie ubarwione są sterówki. Wierzch i boki głowy oraz gardło szare. Spód ciała wyraźnie kasztanowy, barwa nabiera intensywności na pokrywach podskrzydłowych i podogonowych. Boki szyi i pierś cechuje nieco szarawa barwa. Dziób u nasady zielony lub żółty, końcówka o barwie rogu. Tęczówka czerwona, u młodych samców żółta. Nogi i stopy żółtooliwkowe lub brązowe. Samica z tyłu głowy i na grzbiecie szara. Masa ciała samców 626–910 g, samic 550–710 g.
Wymiary średnie Wymiary przedstawiono w mm, dla holotypu stanowią zaokrąglenia wymiarów podanych w calach. Okaz Całkowita długość Dziób Skrzydło Ogon Skok holotypJohn Gould 482 57 241 152 63 ♂G.M. Mathews 537 61 212 136 70 ♀G.M.