Adolf Łączyński (ur. 17 czerwca 1796 w Gradowie, zm. 2 czerwca 1870 w Poznaniu) – polski polityk, działacz społeczny, powstaniec listopadowy i właściciel ziemski, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się 17 czerwca 1796 w Gradowie koło Sochaczewa, w rodzinie Dionizego – posła na Sejm Wielki, starosty strzeleckiego, kapitana gwardii królewskiej pieszej, deputata na Trybunał Koronny i sędziego pokoju powiatu gostyńskiego w Księstwie Warszawskim oraz Teodory z Podczaskich, podczaszanki gostyńskiej. W 1808 rozpoczął naukę w korpusie kadetów, później zaś w Liceum Warszawskim. Od 1816 studiował prawo i historię na Uniwersytecie Wrocławskim. Po zakończeniu studiów, wyruszył do zachodniej Europy, między innymi przebywając we Francji i Niemczech, a powróciwszy do kraju, objął posadę adiunkta w Radzie Stanu. Śmierć ojca zmusiła go do zajęcia się majątkiem rodzinnym w miejscowości Białe, pełnił tam również rozmaite godności lokalne. Podczas pełnienia tych urzędów spotykał się z działaczami konspiracyjnymi, przede wszystkim jednak popierał legalną opozycję i był przeciwnikiem walki zbrojnej.