Narodowe Archiwum Historyczne Białorusi w Mińsku (biał. Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі, ros. Национальный исторический архив Беларуси) – białoruska instytucja prowadząca działalność archiwalną, założona w 1938, na której zasób składają się archiwalia pochodzące z okresu od XIV do XX w.
Historia Za początki archiwum uważany jest rok 1919, kiedy w Mohylewie powstała instytucja zajmująca się działalnością archiwalną, nosząca nazwę Archivaschovišča Mahiloŭskaha archiŭnaha biuroWszystkie występujące w artykule nazwy białoruskie podano w łacince. (ros. archiwochraniliszcze Mogilewskogo archiwnogo biuro).
W 1924 roku instytucja ta stała się archiwum okręgowym, zaś w roku 1927 nastąpiła jej reorganizacja, w wyniku której powołano Mahiloŭski histaryčny archiŭ (ros. Mogilewskij istoriczeskij archiw). Po kolejnej reorganizacji w 1930 roku archiwum otrzymało nazwę Centralnaje archiŭnaje ŭpraŭlennie Biełaruskaj Savieckaj Sacyjalistyčnaj Respubliki (ros. Centralnoje archiwnoje uprawlenije Biełorusskoj Sowietskoj Socialisticzeskoj Riespubliki).
Dotychczasowy Mahiloŭski histaryčny archiŭ od 5 czerwca 1938, w wyniku przeprowadzenia reorganizacji zasobu archiwalnego Białoruskiej SRR, przekształcił się w Centralny histaryčny archiŭ BSSR (ros.