Podążając za tą sugestią ministrowie wybrali jego szwagra – Swasawke – mającego w swym rodowodzie zarówno przodków pochodzących z Myinsaing (Szanów), jak i Paganu (Birmańczyków). Jako że był wychowywany jako Szan, Swasawke, chociaż mający tylko jedną czwartą szańskiej krwi, został zaakceptowany w roli króla zarówno przez urzędników szańskich, jak i birmańskich. 5 września 1367 r. objął tron. Nowy król wygnał parę uzurpatorów z Sikongu. Nga Nu uciekł, a Saw Omma została oddana oficerowi, który ją schwytał. Swasawke wziął za żony trzy młodsze siostry Thadominbyi.
Panowanie Swasawke otrzymał w spadku po swym poprzedniku liczące sobie zaledwie trzy lata królestwo, którego fundamenty ciągle jeszcze były chwiejne. Większość ziem doliny Irawadi nie zaznała dłuższych okresów pokoju od czasów schyłku królestwa Paganu zapoczątkowanego najazdami Mongołów (1277–1301), po których, począwszy od lat 20. XIV w., nastąpiły najazdy Szanów z północy. W istocie, nasilenie się szańskich ataków w latach 1359–1364 osłabiło królestwa Sikongu i Pinya tak bardzo, że umożliwiło to Thadominbyi ponowne zjednoczenie regionu.