Jednak Saw Me okazał się tyranem i został niedługo po objęciu tronu wygnany z Arakanu.
Taungngu Od czasu upadku Paganu dziedziczni władcy Taungngu w południowo-wschodniej części byłego królestwa zachowywali się jak suwerenni królowie, chociaż nominalnie przysięgali lojalność królestwu Myinsaing i, później, królestwu Pinya. W 1347 r. władca Taungngu, Thinhkaba, ogłosił się suwerennym królem, jednak Pinya było zbyt słabe aby przedsięwziąć wobec niego jakiekolwiek kroki. Po utworzeniu królestwa Ava, Thadominbya musiał kilkakrotnie atakować Taungngu zanim jego władca uznał jego zwierzchność. Gdy Swasawke został królem, nie darzył zaufaniem władcy Taungngu, który otrzymał wykształcenie i wyszkolenie wojskowe u Monów z Pegu, ze względu na jego sympatie zwrócone ku królestwu Hanthawaddy. W 1377 r. Swasawke polecił swemu starszemu bratu, gubernatorowi Pyain, by zwabił on do Pyain Pyanchi I, władającego Taungngu, pod pretekstem małżeństwa między jego córką a synem Pyanchi. Władca Taungngu odebrał to jako pierwszy krok w kierunku wspólnego buntu przeciwko Swasawke. Przybył on do Pyain z silną ochroną, wpadł jednak w pułapkę i został zamordowany. Ten akt zdrady pokazał, że Swasawke tylko czekał na sposobność by zaatakować wszystkich swych nieprzyjaciół łącznie z Monami z Hanthawaddy. Podzielał on marzenie Thadominbyi o uczynieniu z Ava stolicy całej Birmy, tak jak to było w przypadku Paganu.
Wojna czterdziestoletnia