Model wspólnej instalacji (centralnej). W tym wariancie spółdzielnia buduje lub dzierżawi wspólne źródło energii (np. farmę PV lub biogazownię), a członkowie uczestniczą w jego finansowaniu i korzystają z energii według ustalonych zasad (np. proporcjonalnie do udziałów lub zużycia). Przykład: spółdzielnia stawia instalację 1 MW i sprzedaje członkom energię po 650 zł/MWh zamiast rynkowych 1400 zł/MWh.
Model zdecentralizowany (instalacje członków). Tutaj każdy członek posiada swoją instalację (np. panele PV) i wnosi ją do majątku wspólnego. Spółdzielnia bilansuje zużycie i nadwyżki energii pomiędzy członkami, pełniąc funkcję koordynatora energetycznego (wirtualna elektrownia). To rozwiązanie jest korzystne zwłaszcza tam, gdzie wiele osób już posiada instalacje PV.
Model hybrydowy. Możliwe jest także połączenie obu powyższych – część energii pochodzi ze wspólnej instalacji, część z prywatnych źródeł należących do członków.
Rozliczenia i infrastruktura Spółdzielnia rozlicza się z tzw. sprzedawcą zobowiązanym, który bilansuje energię na poziomie sieci.