Schulberg zlecił Arzner realizację pierwszego dźwiękowego filmu wytwórni Paramount, czyli Dzikiego przyjęcia (1929) z Clarą Bow. Tym samym stała się pierwszą kobietą reżyserką filmu dźwiękowego. Zastosowała wówczas, pierwszy raz w historii, boom mic, czyli mikrofon na wysięgniku. Film osadzony w realiach college'u okazał się sukcesem i zapoczątkował serię podobnych produkcji. W 1930 wyreżyserowała filmy Sarah i syn oraz Anybody’s Woman, które docenili zarówno krytycy filmowi, jak i publiczność. Następnie przeniosła się z Zachodniego Wybrzeża do Nowego Jorku, do filii Paramountu na Queensie, czyli Astoria Studios. Tam powstał film Honorowi kochankowie (1931). Film nie zyskał dobrych recenzji ani opinii widowni. Potem Arzner zasłynęła jako reżyserka m.in. Christopher Strong (1933) z Katharine Hepburn oraz Tańcz, dziewczyno, tańcz (1940). Ten drugi film uzyskał niepochlebne recenzje, które wpłynęły na niską oglądalność. Szokujące było przełamywanie czwartej ścianę, burzenie przez główną bohaterkę status quo czy rys relacji homoseksualnej, wreszcie przeciwstawianie się uprzedmiotowieniu oraz odejście od oceniania kobiet i ich twórczości. Mimo tego Arzner przez wiele lat była jedyną kobietą w amerykańskiej gildii reżyserskiej.