o dyskryminacji języka polskiego na Uniwersytecie i w szkolnictwie średnim Warszawskiego Okręgu Naukowego przedłożonego namiestnikowi Królestwa Polskiego Aleksandrowi Imeretyńskiemu, co zaowocowało zrównaniem języka polskiego w nauczaniu z językiem niemieckim i francuskimJ. Tazbir, Dwie chrestomatie przed sądem potomności, „Nauka”, T. I (2004), nr 2, s. 74.. W 1897 został dyrektorem Archiwum Głównego w Warszawie. Podczas swojego ponaddwudziestoletniego zarządzania archiwum wspierał zatrudnianie tam polskiej kadryA. Rybarski, Centralny zarząd archiwalny w odrodzonej Rzeczypospolitej polskiej, „Archeion”, T. I (1927), s. 3, przyp. 3.. Od kolejnego roku (1898) był członkiem komisji do spraw nauczania polskiego języka i literatury. Na posiedzeniach tej komisji opowiadał się za zwiększenie ilości materiału w wykładach szkolnych tego języka. Od 13 maja 1903 r. był członkiem czynnym (korespondentem od r. 1894) Akademii UmiejętnościSkład Akademii Umiejętności w Krakowie (w lipcu 1911 r.), [w:] Rocznik Akademii Umiejętności w Krakowie, Rok 1910/1911, Kraków 1911, s. 19. Patrz też: J. Tazbir, Dwie chrestomatie przed sądem potomności, „Nauka”, T. I (2004), nr 2, s. 74, 75.. Na marcowym posiedzeniu rady profesorów uniwersytetu w Warszawie, po protestach studenckich 1905 r.