z wynajmowanych pomieszczeń w budynku na ulicy Świętojerskiej.
Pertraktacje polsko-niemieckie w 1918 Akta popruskie stały się kartą przetargową pomiędzy niemieckimi władzami okupacyjnymi a powstałymi władzami polskimi w 1918 r. Pozostające po zajęciu Warszawy (5 sierpnia 1915 r.) w gestii Zarządu Archiwalnego (niem. Archivverwaltung) przy Generalnym Gubernatorstwie Warszawskim i inwentaryzowane pospiesznie, po utworzeniu w lutym 1918 r. Wydziału Archiwów Państwowych podległego Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w rządzie Królestwa Polskiego, stało się obiektem zabiegów rewindykacyjnych ze strony polskiej. Rokowania ze stroną niemiecką (trwające od marca) dotyczące zwrotu zasobów archiwów państwowych (możliwych w tym momencie do objęcia) nie posuwały się naprzód właśnie z powodu tego zespołu, który władze niemieckie uznawały za własny, na co nie zgadzała się strona polska. W ukonstytuowanej komisji prowadzącej pertraktacje brali udział ze strony polskiej pracownicy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego: Bronisław Dembiński (podsekretarz stanu), Jan Łukasiewicz (szef sekcji Szkolnictwa Wyższego) i Stefan Ehrenkreutz (szef Wydziału Archiwów Państwowych).