Brał udział w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917-1918. Po jego zakończeniu wrócił do Czyty i tam w czerwcu 1918 został aresztowany razem z grupą duchownych, którzy próbowali zapobiec konfiskacie archiwum eparchialnego. Opuścił więzienie po upadku władzy radzieckiej w Czycie w sierpniu 1918 i wrócił do pracy duszpasterskiej w soborze w tym samym mieście. 1 kwietnia 1922 w Harbinie w cerkwi Zwiastowania służył wieczyste śluby mnisze przed biskupem Melecjuszem (Zaborowskim), przyjmując imię zakonne Sofroniusz na cześć św. Sofroniusza Irkuckiego. 23 kwietnia tego samego roku został w Harbinie wyświęcony na biskupa sielengińskiego, wikariusza eparchii zabajkalskiej, po czym wrócił do Czyty, gdzie tymczasowo zarządzał całą eparchią. Następnie został formalnie jej locum tenens, z tytułem biskupa nerczyńskiego. W styczniu 1923 aresztowany w Czycie, wyszedł na wolność po trzech miesiącach. W tym samym roku przeszedł do Żywej Cerkwi, jednak po kilku miesiącach porzucił tę organizację.