sławna hutą szklaną i wielkiemi a niedostępnemi lasami. Obfitość dobrego piaskowca sprzyjała rozwojowi we wsi kamieniarstwa. Od początku XIX w. wieś była jednym z głównych ośrodków przemysłu kamieniarskiego na Łemkowszczyźnie, a wyroby miejscowych kamieniarzy (kamienne elementy konstrukcyjne, nagrobki, postumenty, a nawet proste rzeźby figuralne) miały ustaloną markę i rozsyłane były po całej Galicji.
W 1807 urodził się w Krempnej Jan Wendziłowicz, pochodzący z rusińskiej rodziny duchowny greckokatolicki, malarz i rzeźbiarz. W roku 1849 wieś opanowała epidemia cholery, a jej nawrót nastąpił w roku 1873. Do 1914 wieś liczyła 1200 mieszkańców, w tym głównie Polaków i Rusinów (Łemków).
W początkowym okresie I wojny światowej w 1914 r. wojska węgierskie wygnały krempnian, zmuszając ich do schronienia się w Żydowskim. W 1915 roku wieś została ponownie spustoszona na skutek operacji gorlickiejGrzesik W., Traczyk T., „Od Komańczy do Bartnego”, Warszawa 1992.. Po 1918 roku weszła w skład niepodległej już Polski. 7 września 1939 walki z nacierającymi od południa niemieckimi kolumnami pancernymi toczył w okolicach Krempnej batalion Obrony Narodowej „Rzeszów”.