W XVI i XVII w. należał do kilku wielkich klasztorów chan (np. Tiantong i Ayuwang), które przyczyniły się do renesansu buddyzmu w tym okresie. Opatem klasztoru był m.in. Zhanran Yuancheng (1561–1626) ze szkoły caodong (z linii klasztoru Szaolin), a potem również jego uczniowie: Shiyu Mingfang (1593–1648) i Ermi Mingfu (1591–1642)Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 78.
W czasie inwazji japońskiej na Chiny klasztor ten prowadzony przez Xuyuna stał się azylem dla uciekinierówHolmes Welch. The Buddhist Revival in China. Str. 128.
W 1943 roku mistrz chan Xuyun odnowił w ciągu 9 lat klasztor i zrewitalizował tradycję szkoły yunmen. W 1959 roku opatem klasztoru został uczeń i spadkobierca mistrza - mistrz chan Fayun. W klasztorze w stupie (2004) znajdują się relikwie (skt śarira; chiń. sheli 舍利) pozostałe po kremacji mistrza chan Fayuna, zmarłego 25 września 2003 roku. Mistrz Fayun był w trzynastym pokoleniu (?) następcą mistrza Yunmena i uczniem Xuyuna.
Kolejny trudny etap nastąpił w okresie rewolucji kulturalnej. 9 kwietnia 1983 roku klasztor został objęty ochroną i odbudowany.
Zajmuje obszar 50000 metrów kwadratowych. Składa się z około 180 budynków i pawilonów organicznie powiązanych w całość. Jest jednym z głównych zabytków regionu i świętym miejscem dla ludzi Yao.