W 1922 wyjechał z Warszawy do Poznania, w którym związał się przede wszystkim z Operą, ale pracował także dla Teatru Polskiego oraz od 1929 do 1939 dla teatrów w Łodzi i Warszawie dostarczał swoje projekty. Od 1945 pracował w teatrach dramatycznych Jeleniej Góry i Poznania. Od 1947 był współpracownikiem oper w Poznaniu, Bytomiu i Wrocławiu. Na stałe mieszkał w Puszczykówku k. Poznania, gdzie 8 października 1966 zmarł.
Od 1911 jego żoną była Stefania Niemczakowska, z którą miał córki Władysławę (ur. 1915) oraz Jadwigę (ur. 1912).
W okresie międzywojennym jego najwybitniejszymi osiągnięciami były wykonane dekoracje do Legendy Bałtyku, Borysa Godunowa, Casanovy, Erosa i Psyche, Giocondy, Aidy, Fausta, Nieboskiej komedii i innych. Swe prace wystawiał w kraju i za granicą, m.in. we Frankfurcie n. Menem w 1926, na wystawie grupy „Ogniwo" w PoznaniuJej członek w 1927, w 1937 na Wystawie Światowej w Paryżu, na której otrzymał Grand Prix za projekty dekoracji i kostiumów do Kordiana i Sprzysiężenia Fiesca. W 1939 ministerstwo wyróżniło go za scenografię do Wieczoru trzech króli w Teatrze Polskim w Poznaniu. W 1958 uczestniczył w wystawie moniuszkowskiej, a w Warszawie w 1962 był na wystawie scenografii.