Michaił Wasiljewicz Kluczenowicz, ros. Ключенович Михаил Васильевич (ur. 20 listopada 1901 w Starobinie, zm. w 1938 w ZSRR) – białoruski, a następnie rosyjski działacz polityczno-społeczny, publicysta i pisarz.
Uczył się w gimnazjum w Słucku. W 1920 r. wstąpił do nowo formowanych wojsk gen. Stanisława Bułak-Bałachowicza. Po zakończeniu walk z bolszewikami zamieszkał we wsi Puzycze w okręgu łuninieckim. W 1922 r. pod zarzutem prowadzenia działalności antypaństwowej polskie władze wysiedliły go z tamtego rejonu, w związku z czym M.W. Kluczenowicz osiadł w Pińsku, gdzie znalazł pracę w kinoteatrze „Casino” jako kasjer i bileter. Jednocześnie otworzył w mieście bibliotekę rosyjską, a następnie rozpoczął działalność literacką, wydając kilka broszur po rosyjsku i białorusku (m.in. „Po skolzkoj dorożkie”). W 1925 r. organizował pińskie struktury Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady, a także oddział wileńskiego Białoruskiego Banku Kooperacyjnego. W latach 1928–1929 blisko współpracował z przewodniczącym pińskiego sekretariatu Białoruskiego Włościańsko-Robotniczego Klubu Poselskiego „Zmahanie”. Po jego zlikwidowaniu zaangażował się w działalność rosyjskiego ruchu narodowego. W sierpniu 1930 r. nawiązał kontakty z głównymi działaczami rosyjskimi w Pińsku, uczestnicząc w wyborach do rady miejskiej.