Piotr Jakowlewicz Grigul, (ur. w 1892 w Wieliżu, zm. 10 marca 1971 w Paryżu) – rosyjski wojskowy (sztabskapitan), emigracyjny działacz kombatancki.
W 1917 ukończył wileńską szkołę wojskową w Połtawie, a następnie oficerskie kursy aerofoto graficzne. Brał udział w końcowym okresie I wojny światowej. Służył w stopniu porucznika w sztabie XL Korpusu Armijnego. Został ranny w głowę. W styczniu 1918 przeniesiono go do rezerwy. Wstąpił do nowo formowanych wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. Od lipca 1919 służył w Batalionie Oficerskim 2 Korniłowskiego Pułku Uderzeniowego. Następnie pełnił funkcję adiutanta dowódcy Pułku. Został ponownie ranny. W marcu 1920 awansował do stopnia sztabskapitana. W listopadzie 1920 wraz z wojskami Białych został ewakuowany z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał we Francji. Pracował jako konsjerż przy Stowarzyszeniu Gallipojczyków w Paryżu. Ukończył Wyższe Wojskowe Kursy Naukowe gen. Nikołaja N. Gołowina. Po wybuchu w Hiszpanii wojny domowej w 1936 wstąpił do oddziału ochotników rosyjskich wojsk frankistowskich. Otrzymał stopień kapitana. Po zajęciu Francji przez wojska niemieckie latem 1940 osadzono go w obozie internowania, gdzie pełnił funkcję adiutanta gen. Pawła N. Szatiłowa. Po zakończeniu wojny został przewodniczącym Stowarzyszenia Gallipojczyków.