W Warszawie przez kilka miesięcy chorował na tyfus.
Wrocław W warunkach, które panowały po upadku powstania, nie mógł wrócić do Krakowa lub do Czeladzi. Zamieszkał w Opolu (korzystając z pomocy stryja), a następnie – w roku 1832 – zaczął studia medyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. W czasie studiów działał w Towarzystwie Literacko-Słowiańskim, które współorganizował. W roku 1836 otrzymał dyplom doktora medycyny (na podstawie rozprawy pt. De fistulis urinariis) i prawo praktyki lekarskiej.
Poznań i Środa Wielkopolska Początkowo pracował jako lekarz w Poznaniu, pod kierunkiem Karola Marcinkowskiego – lekarza i społecznika, z którym się zaprzyjaźnił – a następnie w Miłosławiu i w Środzie, w której pozostał do śmierci. Nadal współpracował z K. Marcinkowskim, który w 1841 roku założył Towarzystwo Pomocy Naukowej – przez 22 lata pełnił funkcję skarbnika Towarzystwa w powiecie średzkim. Był dobrze zarabiającym lekarzem, który przez 25 lat bezpłatnie przyjmował ubogich. W czasie powstania wielkopolskiego 1848 roku udzielał pomocy medycznej w obozach powstańczych pod Miłosławiem i Wrześnią. Był podziwiany za energiczne działania i oddanie chorym w czasie epidemii cholery w roku 1866.